مكتوب 43 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه و حبيبي مولانا شمس الملّة و الدّين محمّد . مرز گناه و امّا بعد ؛ آنچه استفسار فرموده بودند كه با چنين فرطه اگر توبه نصوح كند رجوع به فطرت اصلى خود كند ؟ بلى كند ، و آنچه گفته‌اند كه « إِنَّ بَيْنَ الْعَبْدِ وَ بَيْنَ اللَّهِ لَحَدّاً مِنَ الذّنُوبِ إِذا بَلَغَهُ الْعَبْدُ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قَلْبِه فَلَمْ يَهْتَدِ إِلى الْخَيْرِ بَعْدَهُ ابَداً » « 1 » ، مراد نه حدّى است از حدود عرضى ، چه هيچ نيست از اجناسى كه در عرض ذنب واقع است و اسم اثم بر آن مىافتد كه به اين مثابت باشد . مراد حدّى است از حدود عمقى . و مراتب حدود عمقى چيزى است كه خداى عزّوجلّ مىداند ، نه امرى است كه در قانون علم در آيد . و مأخذ مراتب عمقى مبادى صدور ذنب است . كيفيت تهجّم بر آن و مخافت موقنين از كيفيت ذنب اشدّ است از مخافت ايشان از نفسِ ذنب . ترس از گناه چنانچه ابن عبّاس فرموده : « يا صاحِبَ الْذَّنْبِ لاتَأمَنَنَّ سُوءَ عاقِبَةٍ و لَمّا تُتْبِعُ الْذَّنْبَ اعْظَمَ مِنَ الْذَّنْبِ اذا عَمِلْتَهُ قَلَّتْ حَيائُكَ مِمَن عَلى الْيَمينِ وَ عَلى الْشِمالِ وَ انْتَ عَلى الْذَّنْبِ . اعْظَمُ مِنَ الْذَّنْبِ حُزْنُكَ عَلى الْذَّنْبِ اذاً فَانَّكَ اعْظَمُ مِنَ الْذَّنْبِ وَ خَوْفُكَ مِنَ الْريحِ اذا حَرَّكَتْ سِتْرَ بابِكَ وَ انْتَ

--> ( 1 ) . بين بنده و خداوند مرزى از گناه است وقتى بنده از آن بگذرد خداوند قلب او را مهر مىكند پس از آن ديگر هيچ گاه به خير ( و سعادت ) راهنمايى نمىشود .